مهدی فرید اعدام شد؛ چهارمین اعدام با اتهام «جاسوسی اطلاعاتی» طی چهار ماه

بنابه گزارش خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، مهدی فرید در ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در مکانی نامعلوم اعدام شد. او در آبان‌ماه سال گذشته به زندان قزل‌حصار منتقل شده بود، در نتیجه احتمال دارد که حکم اعدام در این زندان به اجرا درآمده باشد. او به اتهام «افساد فی‌الارض» از طریق «همکاری اطلاعاتی و جاسوسی برای سرویس موساد» به اعدام محکوم شده بود.

بر اساس روایت رسمی، مهدی فرید مسئول بخش مدیریت کمیته پدافند غیرعامل در یک نهاد حساس دولتی بوده است. این روایت می‌افزاید، او از طریق فضای مجازی با مأموران موساد ارتباط برقرار کرده و اطلاعات طبقه‌بندی‌شده ساختاری، امنیتی و پرسنلی مربوط به محل کار خود را منتقل کرده است. 

دستگاه قضایی مدعی است که طی یک دیدار مخفیانه در تهران مبلغی به یورو دریافت کرده و از آن برای خرید تجهیزات ارتباطی امن و راه‌اندازی یک شبکه رمزگذاری‌شده استفاده کرده است. این اتهامات در نهایت به مرحله‌ای موسوم به «عملیات ویژه فنی» منتهی شد که در آن، مهدی فرید بنابر ادعای قوه قضاییه، آموزش‌های تخصصی دریافت کرده و تلاش کرده است با استفاده از سخت‌افزار و بدافزار، از جمله یک فلش مموری آلوده به تروجان که گفته می‌شود از سوی نهادهای اطلاعاتی اسرائیل تأمین شده بود، شبکه و سرورهای داخلی سازمان خود را مختل کند.

مهدی فرید، حدوداً ۴۸ ساله و اهل اراک، در ۱۰ خرداد ۱۴۰۲ در حالی‌که در سازمان انرژی اتمی ایران مشغول به کار بود، بازداشت شد. براساس اطلاعاتی که سازمان حقوق بشر ایران از منابع مطلع به‌دست آورده است، شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران او را به ۱۰ سال حبس محکوم کرد. اما در پی اعاده دادرسی، پس از محاکمه در ۶ مرداد ۱۴۰۴ در شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به اتهام‌های مرتبط با جاسوسی برای اسرائیل به اعدام محکوم شد.

مهدی فرید چهارمین فردی است که از دی‌ماه سال گذشته تاکنون با اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شده است. علی اردستانی در ۱۷ دی‌ماه ۱۴۰۴ اعدام شد، خبر اعدام حمیدرضا ثابت اسماعیل‌پور در ۸ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ انتشار یافت و کوروش کیوانی در ۲۷ اسفندماه ۱۴۰۴ اعدام شد.

براساس گزارش سالانه اعدام ۲۰۲۵ سازمان حقوق بشر ایران، در سال گذشته میلادی دست‌کم ۱۳ نفر به اتهام‌هایی مرتبط با جاسوسی اعدام شدند. این روند در آستانه جنگ ۱۲روزه شدت گرفت؛ به‌طوری که دو نفر پیش از آغاز جنگ، سه نفر در جریان جنگ و هفت نفر دیگر پس از پایان جنگ اعدام شدند. در برخی موارد، افراد در ابتدا با اتهام جاسوسی بازداشت نشده بودند، بلکه تحت شکنجه قرار گرفتند و به اعترافات اجباری وادار شدند؛ اعترافاتی که بعدها مبنای صدور حکم قرار گرفت.

در برخی از این پرونده‌ها، متهمان در ابتدا با اتهام جاسوسی بازداشت نشده بودند، بلکه تحت فشار و شکنجه مجبور به ارائه اعترافاتی علیه خود شدند که بعدها مبنای صدور احکام علیه آنان قرار گرفت.