شریفه محمدی

سن: ۴۶ سال

حوزه فعالیت: فعال کارگری

وضعیت: زندانی در زندان مرکزی رشت

وضعیت حقوقی: ۳۰ سال حبس

حقوق نقض‌شده: بازداشت خودسرانه، محرومیت از حق دسترسی به وکیل، فقدان دادرسی عادلانه و روند قانونی، محرومیت از رسیدگی درمانی، حبس انفرادی طولانی‌مدت، محرومیت از تماس تلفنی و ملاقات با خانواده، آزار و شکنجه 

شریفه محمدی، فعال کارگری اهل میانه در آذربایجان شرقی و از اعضای «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری» ۱۴ آذرماه ۱۴۰۲ در رشت، شهر محل سکونتش بازداشت شد. او چند هفته را در سلول انفرادی گذراند و در این مدت از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بود.

این فعال کارگری ۲۱ دی ۱۴۰۲ برای بازجویی به زندان مرکزی سنندج منتقل شد. بازجویان وزارت اطلاعات او را برای اخذ اعتراف اجباری علیه خود با ضرب‌و‌جرح تحت فشار قرار دادند، به‌طوری‌که به‌گفته هم‌بندی‌هایش، پس از بازگشت از بازجویی به بند زندان مرکزی سنندج آثار شکنجه بر صورتش نمایان بود. او در مدت ۲۶ روز، تنها دوبار با خانواده‌ تلفنی تماس گرفت و  بعد از سه ماه، به او اجازه  ملاقات حضوری با همسر و پسر ۱۲ ساله‌اش داده شد.  محمدی با وجود دردهای شدید دیسک کمر و عفونت یکی از انگشت‌هایش، در زندان از درمان و خدمات پزشکی محروم بود.

اتهام اولیه او «تبلیغ علیه نظام» اعلام شد، ولی مدتی بعد، نهادهای امنیتی «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری» را وابسته به حزب کومله معرفی و شریفه را به «بغی» (قیام مسلحانه علیه حکومت) متهم کردند. این اتهام به صدور حکم اعدام برای او در شعبه اول دادگاه انقلاب رشت در تاریخ ۱۴ تیر ۱۴۰۳ منجر شد. این حکم درحالی صادر شد که «کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری» هرگونه ارتباط با گروه‌های مسلح را تکذیب و بر صنفی‌بودن فعالیتش تأکید کرده است. بستگان محمدی نیز گفته‌اند که او «هیچ فعالیت مسلحانه‌ای نداشته و تنها برای فعالیت‌های مسالمت‌آمیز خود در تشکل‌های کارگری به اعدام محکوم شده است».

ویدا محمدی، دخترعمه شریفه، در برنامهٔ اسپیس هفتگی سازمان حقوق بشر ایران گفت قاضی با استناد به فایل‌های موجود در تلفن همراه شریفه، اتهام بغی را به او نسبت داده است. به گفته او، این فایل‌ها شامل مطالبی درباره جریان‌های دارای گرایش چپ، تراکت‌هایی مرتبط با آزادی زندانیان زن در رشت، تراکت‌های «نه به اعدام» و مقاله‌ای درباره تأثیر قیام ژینا بر جنبش کارگری بوده است.

شعبه ۳۹ دیوان‌عالی کشور در ۲۱ مهر ۱۴۰۳ حکم اعدام محمدی را نقض کرد و پرونده او را برای رسیدگی مجدد به دادگاه هم‌عرض فرستاد.

در ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ شعبه دوم دادگاه انقلاب رشت این فعال کارگری را دوباره به اعدام محکوم کرد. به گفته امیر رئیسیان، وکیل محمدی، این حکم ایراداتی جدی دارد و دادگاه، بدون پاسخ به نقدهای وکلا، نظریه ضابط را بدون بررسی و به‌طور کامل پذیرفته و نواقص آن را نادیده گرفته است. حکم اعدام محمدی ۲۵ مرداد ۱۴۰۴ در دیوان‌عالی کشور تأیید شد. به گفته وکیل این زندانی، با وجود باقی‌ماندن تمام ایرادهای پرونده، شعبه ۳۹ دیوان‌عالی کشور که پیش‌تر حکم اعدام را نقض کرده بود، این بار آن را تأیید کرد.

درنهایت حکم اعدام شریفه محمدی در آبان‌ماه ۱۴۰۴ با یک درجه تخفیف به حبس درجه یک (۳۰ سال زندان) تبدیل شد. او کماکان در زندان مرکزی رشت (لاکان) محبوس است.