سیمین صبری: دوران رهبران فردی گذشته است
سیمین صبری، روانپزشک و فعال حقوق زنان، ضمن انتقاد از نگاه «ما و آنها» در بحثهای سیاسی اپوزیسیون گفت: «همه ما بخشی از این کشوریم و نمیتوانیم گروههایی از شهروندان را بهعنوان کارگروه یا اقلیت جدا کنیم؛ زنان، کارگران و اقلیتهای مذهبی همگی باید در نوشتن قانون اساسی و ساختن آینده نقش برابر داشته باشند.»
به گزارش سازمان حقوق بشر ایران، سیمین صبری که در نشست «اداره کشور در دوران گذار و تضمین حقوق شهروندان» که ۳۱ اوت ۲۰۲۴ (دهم شهریور ۱۴۰۳) در اسلو برگزار شد، سخنرانی میکرد گفت: «من بهعنوان یک ترکتبار ایرانی هنوز در این نشست آن حس در خانه بودن را پیدا نکردم، زیرا همچنان یک مرزبندی ما و شما وجود دارد. این نگاه نمیتواند پایهای برای دموکراسی آینده باشد.»
او با اشاره به تاریخ یک قرن استبداد سیاسی در ایران، گفت در شرایطی که فضای آزاد برای آموزش و کسب آگاهی وجود نداشته، طبیعی است که بخشی از جامعه هنوز نمیداند چه ساختاری برای آینده مناسب است. صبری تصریح کرد: «این بیسوادی سیاسی محصول همان استبداد است؛ مردمی که در سال ۵۷ رأی دادند، از همین کشور بودند و محصول همان فضای بسته سیاسی.»
این فعال سیاسی در ادامه با اشاره به تجربه جنبش «زن، زندگی، آزادی» تأکید کرد که ناتوانی اپوزیسیون در جذب اقشار گوناگون جامعه باعث شد این جنبش به تودههای میلیونی تبدیل نشود. او گفت: «اگر ما نتوانیم کارگران، زنان، اقلیتهای مذهبی و ملیتهای مختلف را در کنار هم بیاوریم، هر خیزش اجتماعی محکوم به تکرار شکستهای گذشته است.»
صبری در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به ضرورت تشکیل دولت موقت در آینده تأکید کرد که این دولت باید بازتابدهنده تکثر جامعه باشد: «دیگر دوران رهبران فردی به سبک شاه یا ولی فقیه گذشته است. دولتی مشروعیت خواهد داشت که همه گروهها در آن دیده شوند؛ از زنان گرفته تا ملیتها، کارگران و اقلیتهای مذهبی.»
او افزود که الگوهای تاریخی چون مشروطه یا بازتولید سلطنت نمیتواند پاسخگوی نیاز نسل امروز باشد و باید بهسمت قوانین مدرن و ساختارهایی رفت که قابلیت پذیرش عمومی داشته باشد. به گفته او «در جهان امروز نیاز به قوانین نو داریم، قوانینی که نسل جدید بتواند آنها را بپذیرد و در آنها خود را ببیند.»
این فعال سیاسی همچنین تجربه کشورهای اسکاندیناوی و جنبشهای زنان در نروژ را یادآور شد و گفت حتی در دموکراسیهای تثبیتشده نیز مسأله زنان و اقلیتها حلنشده باقی مانده است.
صبری در پایان تأکید کرد: «اگر همچنان با نگاه جداییافکنانه و تقسیم جامعه به ما و آنها پیش برویم، محکوم به شکست خواهیم بود؛ تنها راه موفقیت، شمولگرایی واقعی و پذیرش همه صداها در ساختن آینده ایران است.»