بهفر لالهزاری
سن: ۴۳ (متولد فروردین ۱۳۶۱)
حوزه فعالیت: فعال مدنی
وضعیت: زندانی
وضعیت حقوقی: ۵ سال حبس
حقوق نقضشده: بازداشت خودسرانه، فقدان روند دادرسی عادلانه و روند قانونی، محاکمه ناعادلانه، محرومیت از مراقبتهای پزشکی، حبس انفرادی، محرومیت از ملاقات با خانواده
بهفر لالهزاری، فعال مدنی و حقوقدان، نخستینبار، در تاریخ ۲۰ تیر ماه ۱۳۷۸، در اعتراضات جنبش دانشجویی بازداشت شد. او که در زمان بازداشت، تنها ۱۷ سال داشت، بعد از ۶ ماه آزاد شد.
این فعال مدنی، در سال ۱۳۸۷، این بار به علت شعارنویسی و نوشتن مقالهای در نقد قانون مجازات اسلامی بازداشت شد. قاضی پیرعباسی، او را به اتهام توهین به روحاله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی، به ۵ سال حبس محکوم کرد. این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳ سال و ۶ ماه حبس کاهش یافت و او در اسفند ۱۳۹۰، از زندان اوین، آزاد شد.
بهفر لالهزاری در سال ۱۳۹۴، به دلیل نوشتن یک مقاله، با دیگر بازداشت و در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب با ریاست قاضی مقیسه، به اتهام «اهانت به دین اسلام و مقدسات از طریق مطبوعات و توهین به رهبر» به ۷سال حبس محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدیدنظر، تأیید و او پس از تحمل ۳ سال حبس، اواخر بهمن ماه سال ۱۳۹۷، از زندان اوین آزاد شد.
در پی افزایش فشارها بر فعالان مدنی پس از سرکوب اعتراضات ۱۴۰۱، این فعال مدنی، در تاریخ ۲۷ شهریور ماه ۱۴۰۲، به همراه همسرش، رضوانه احمد خانبیگی، فعال مدنی، در خیابان بازداشت شد. نیروهای پلیس امنیت یافتآباد تهران، سپس با هجوم به خانه این دو فعال مدنی، با تفتیش منزل و ضبط لوازم الکترونیکی و وسایل کار او و همسرش، بهفر را به پایگاه پلیس امنیت یافتآباد منتقل کردند. او پس از ۸ روز به بازداشتگاه وزرا سپس به زندان اوین منتقل شد.
شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، در دی ماه ۱۴۰۲، بهفر لالهزاری را با «اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی» به ۵ سال حبس، محکوم کرد. حکم صادرشده در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران، تأیید شد.
این فعال مدنی که مبتلا به بیماری قلب و آسم است، در زندان، بینایی چشم چپ خود را از دست داده و چشم راست او نیز دچار تاری دیده شده است. او دندانهای خود را به دلیل ضرب و شتم و شکنجه از دست داده و درخواست مرخصی درمانی او بارها رد شده است. بهفر تا مدتها در زندان از رسیدگی پزشکی و دریافت داروهای قلب و اسپری آسم، محروم بود و مسئولان زندان با درخواست خانواده او برای تحویل دارو مخالفت کردند.
مقامات قضایی و مسئولان زندان با درخواستهای متعدد بهفر، برای مرخصی و دیدار فرزندش که پس از زندانیشدن او متولد شده بود، مخالفت کردند.
این فعال مدنی، در سال ۱۴۰۳، در اعتراض به عدمرسیدگی به درخواست اعاده دادرسی پرونده خود دست به اعتصاب غذا زد و با وعده مسئولان برای بررسی مطالباتش به این اعتصاب پایان داد. هر دو درخواست اعاده دادرسی او پس از ماهها انتظار در دیوان عالی کشور، رد شدند. سومین درخواست اعاده دادرسی در مهر ماه ۱۴۰۴، پذیرفته و پرونده، جهت رسیدگی به شعبه ۲۱ دادگاه تجدیدنظر ارجاع شد.